"Nigdy nie obrażaj
czyjegoś idola. Może on być jedyną osobą, dla której jeszcze ktoś żyje"
Ten rozdział dedykuję mojej najlepszej przyjaciółce, która zawsze kiedy jej potrzebuję i bardzo chętnie poleciałabym z nią do Barcelony :*
***
Alice i Martina stały przy swoich walizkach rozglądając się po pomieszczeniu.
Mały Jamie wstrzymywał przez całą podróż samolotem, więc Carter musiał prędko zabrać go toalety (gdyż mały sam nie umiał się jeszcze załatwić).
Dziewczyny czekały na chłopaków, gdyż zdezorientowane nie wiedziały co ze sobą zrobić. Nagle usłyszały na korytarzu dwa głosy. Jeden oddalający się i cichy, a drugi głośny i wyraźny jakby jego właściciel stał przed drzwiami. Klamka poruszyła się i w progu ukazał się szesnastolatek owinięty tylko w ręcznik, z opalonym i wytatuowanym ciałem, czarnymi, postawionymi do góry włosami i brązowymi oczami. ( tak wiem, że opisuję Zayna xD).
Martina i Alice się tego nie spodziewały.
- Na leżaku zostawiłem koszulkę, nie zapomnij jej! - zawołał przez ramię po angielsku z wyraźnym holenderskim akcentem.
- Good! - odpowiedział mu oddalający się jego towarzysz.
Pod Martiną w pierwszej chwili, gdy zobaczyła chłopaka ugięły się kolana.
Czy był to efekt ''zakochania od pierwszego wejrzenia''.
Chłopak odwrócił się przodem do dziewczyn i oczy wyszły mu z orbit.
- A panny co tu robią? - zapytał z figlarnym uśmiechem. Wzrokiem pożerał Martinę. dziewczyna zauważyła to, ale zachowała zimną krew, nie okazując żadnych uczuć.
Alice myślała jak się zachować. Potraktować go jak nieproszonego gościa, poważnie, czy spokojnie, na luzie zapytać, co on tu robi?
- Mieszkamy... - odparła Martina. - Tak mi się zdaję...
- A mi się zdaje, że to ja tu mieszkam. - chłopak posłał jej rozbawione spojrzenie.
- Zaszła chyba jakaś pomyłka - wyjąkała cicho Alice, ściskając mocniej rączkę walizki.
Martina przebiegała wzrokiem po ciele nastolatka.
- Och... - nie mogła się powstrzymać. Młodzieniec zaśmiał się cicho.
Do pokoju wszedł Carter popychając przed sobą małego Jamiego.
- Coś nie tak? - odezwał się widząc miny dziewczyn. Skierował wzrok na chłopaka, który w tym momencie oparł się o framugę drzwi i skupiony przyglądał się to Alice to Martinie.
- Kim jesteś? - zwrócił się do niego.
- Nazywam się Ian Meyer i mieszkam w tym pokoju. - obwieścił światu młodzieniec nazywający się Ian Meyer.
- Musiała zajść jakaś pomyłka, bo dopiero co przybyliśmy i dostaliśmy ten pokój - wytłumaczył spokojnie Carter. Ian'owi nagle coś zaświtało, wyszedł na korytarz i dokładnie obejrzał numerek na drzwiach. ''16''.
- Już wiem o co tu chodzi! - zawołał Ian. - Numer na drzwiach się ''przewrócił i z ''19'' zrobiła się ''16''.
- To ty nie potrafisz znaleźć swojego pokoju bez patrzenia na numer? Nie kojarzysz tego w ten sposób, że mój pokój jest np. na końcu korytarza? - zapytała śmiało Martina.
- Kojarzyłbym, gdybym mieszkał tu trochę dłużej. Przyjechałem wczoraj. Mieszkam w szóstym pokoju od początku. - puścił oko do Martiny i wyszedł - Przepraszam za najście! - krzyknął zza drzwi.
Carter wzruszył ramionami i wziąwszy swoją walizkę, zataszczył ją do sypialni.
***
~ Ariana Grande
__________________________________________Ten rozdział dedykuję mojej najlepszej przyjaciółce, która zawsze kiedy jej potrzebuję i bardzo chętnie poleciałabym z nią do Barcelony :*
***
Alice i Martina stały przy swoich walizkach rozglądając się po pomieszczeniu.
Mały Jamie wstrzymywał przez całą podróż samolotem, więc Carter musiał prędko zabrać go toalety (gdyż mały sam nie umiał się jeszcze załatwić).
Dziewczyny czekały na chłopaków, gdyż zdezorientowane nie wiedziały co ze sobą zrobić. Nagle usłyszały na korytarzu dwa głosy. Jeden oddalający się i cichy, a drugi głośny i wyraźny jakby jego właściciel stał przed drzwiami. Klamka poruszyła się i w progu ukazał się szesnastolatek owinięty tylko w ręcznik, z opalonym i wytatuowanym ciałem, czarnymi, postawionymi do góry włosami i brązowymi oczami. ( tak wiem, że opisuję Zayna xD).
Martina i Alice się tego nie spodziewały.
- Na leżaku zostawiłem koszulkę, nie zapomnij jej! - zawołał przez ramię po angielsku z wyraźnym holenderskim akcentem.
- Good! - odpowiedział mu oddalający się jego towarzysz.
Pod Martiną w pierwszej chwili, gdy zobaczyła chłopaka ugięły się kolana.
Czy był to efekt ''zakochania od pierwszego wejrzenia''.
Chłopak odwrócił się przodem do dziewczyn i oczy wyszły mu z orbit.
- A panny co tu robią? - zapytał z figlarnym uśmiechem. Wzrokiem pożerał Martinę. dziewczyna zauważyła to, ale zachowała zimną krew, nie okazując żadnych uczuć.
Alice myślała jak się zachować. Potraktować go jak nieproszonego gościa, poważnie, czy spokojnie, na luzie zapytać, co on tu robi?
- Mieszkamy... - odparła Martina. - Tak mi się zdaję...
- A mi się zdaje, że to ja tu mieszkam. - chłopak posłał jej rozbawione spojrzenie.
- Zaszła chyba jakaś pomyłka - wyjąkała cicho Alice, ściskając mocniej rączkę walizki.
Martina przebiegała wzrokiem po ciele nastolatka.
- Och... - nie mogła się powstrzymać. Młodzieniec zaśmiał się cicho.
Do pokoju wszedł Carter popychając przed sobą małego Jamiego.
- Coś nie tak? - odezwał się widząc miny dziewczyn. Skierował wzrok na chłopaka, który w tym momencie oparł się o framugę drzwi i skupiony przyglądał się to Alice to Martinie.
- Kim jesteś? - zwrócił się do niego.
- Nazywam się Ian Meyer i mieszkam w tym pokoju. - obwieścił światu młodzieniec nazywający się Ian Meyer.
- Musiała zajść jakaś pomyłka, bo dopiero co przybyliśmy i dostaliśmy ten pokój - wytłumaczył spokojnie Carter. Ian'owi nagle coś zaświtało, wyszedł na korytarz i dokładnie obejrzał numerek na drzwiach. ''16''.
- Już wiem o co tu chodzi! - zawołał Ian. - Numer na drzwiach się ''przewrócił i z ''19'' zrobiła się ''16''.
- To ty nie potrafisz znaleźć swojego pokoju bez patrzenia na numer? Nie kojarzysz tego w ten sposób, że mój pokój jest np. na końcu korytarza? - zapytała śmiało Martina.
- Kojarzyłbym, gdybym mieszkał tu trochę dłużej. Przyjechałem wczoraj. Mieszkam w szóstym pokoju od początku. - puścił oko do Martiny i wyszedł - Przepraszam za najście! - krzyknął zza drzwi.
Carter wzruszył ramionami i wziąwszy swoją walizkę, zataszczył ją do sypialni.
***
Martina stała przy oknie swojego pokoju obserwując wielkomiejski ruch za błyszczącą szybą.
Gdzieś tam daleko była jej ukochana Holandia. Gdzieś tam, całkiem blisko mieścił się stadion narodowy. Gdzieś tam, całkiem niedaleko było centrum Barcelony. Gdzieś tam, bardzo blisko czekały na nią przygody, które miały ją spotkać podczas dwóch tygodni.
- Jesteś głodna? - Carter wszedł do jej pokoju bardzo cichutko.
- Tak - odwróciła się do niego twarzą,ale nie ruszyła z miejsca. Chłopak zamknął drzwi, podszedł do niej i przytulił ją po bratersku. Czule, długo, dodając otuchy i jeszcze odrobinki szczęścia.
- Sam gotowałem - zaśmiał się pod nosem.
- Nie uwierzę póki nie zobaczę - powiedziała Martina i w podskokach wybiegła z sypialni. - Nie uwierzę póki nie spróbuję - usłyszał jej głos dobiegający z kuchni.
Daniem "ugotowanym przez Cartera" okazała się zamówiona przez niebo barcelońska pizza.
- Jest pyszna! Świetnie gotujesz! - pochwalił go Jamie,który był niezwykle łatwowierny.
Carter i Alice chcąc zadowolić i siebie i "dzieciaki" na każdy dzień mieli coś zaplanowane. Na obecną chwilę mieli zwiedzać najbliższą okolice z przewodnikiem, ale wątpili czy spodoba się to Jamiemu.
Była godzina 14.30, państwo Stoessel byli już po "obiedzie " składającym się z pizzy i coli. Wszyscy popędzili do swoich pokoi by spakować do poręcznych toreb kilka niezbędnych rzeczy na kilku godzinną wycieczkę. Alice która była na wszystko zawsze przygotowana w torbie miała aparat fotograficzny, dwa zapasy baterii do niego i trzy karty pamięci ("na wszelki wypadek!"). Carter, który w życiu nie był w Barcelonie zabrał trzy rożne plany miasta i mapę Barcelony. Martina wzięła telefon, swoje własne pieniądze, okulary przeciw słoneczne i cienki sweter, gdyż w Barcelonie pogoda zmienia się z minuty na minutę ;). Jamie wpakował do swojego plecaka wszystko co miał w walizce myśląc,że się przeprowadzają. Martina pomogła mu wziąć tylko to co potrzebne. W końcu w plecaku znalazły się trzy butelki soku, dwie paczki ciastek z czekoladą, pięć małych pluszaków i czapka z daszkiem. Przed hotelem ANDANTE czekał na nich przewodnik, który świetnie mówił po polsku. Za prywatnego przewodnika Carter zapłacił fortunę, ale o tym skąd wziął pieniądze to potem :D.
***
Skinął na nich głową i ruszyli jedną z głównych ulic. Jechali bryczką zaprzężoną w 4 czarne konie. Niebawem zatrzymali się przed ogromną świątynią, która, jak zauważyli była w remoncie.
Jamiemu prawie oczy wyszły z orbit.
- Sagrada Familia - przedstawił budowlę mężczyzna. - Właściwie nazywa się katal. Temple Expiatori de la Sagrada Familia. Świątynia Pokutna Świętej Rodziny - przetłumaczył na język holenderski, ale nie doczekał się żadnej odpowiedzi, gdyż cała czwórka wpatrzona była w czubek świątyni.
- Nie wierzę,że tu jesteśmy naprawdę - szepnęła Martina.
- Niech się panienka tak nie dziwi! Dopiero się panienka zdziwi jak panienka zobaczy co jest w środku! - zapewnił ze śmiechem przewodnik.
- Secesyjny kościół w Barcelonie o statusie bazyliki mieszanej, uważany za główne osiągnięcie projektanta Antoniego Gaudiego.n- kontynuował. - Jesteśmy na Carrer de Mallorca, 401, 08013 Barcelona. - uśmiechnął się do Jamiego.
- Możemy wejść? - oprzytomniał Carter.
- No jasne! - zgodził się chętnie mężczyzna. - Budowę świątyni rozpoczęto w 1882 roku, a otwarta została 7 listopada, cztery lata temu. Wysoka na 170m - dodał z podziwem.
- Strasznie długo budowana - zauważyła Alice.
- Głównymi architektami są Antoni Gaudi i Mark Burry. - obwieścił barcelończyk, kiedy wchodzili do bazyliki.
- Jakie są style architektoniczne? - zapytał całkiem inteligentnie Carter, za co został zmierzony podejrzliwym spojrzeniem przez Alice.
- Novecentisme, Architektura gotycka w Hiszpanii, Modernizm, Modernizm kataloński, Secesja - wymienił przewodnik. Znaleźli się właśnie w środku budowli.
- Takiego czegoś nie ma Holandii - powiedziała bezmyślnie Martina.
- No jasne,że nie ma! Jest tylko w Barcelonie! - zaśmiał się mężczyzna.
- Pięknie! - zawołała uradowana Alice i wyciągnęła powtórnie aparat fotograficzny.
Gdy tak stali na środku świątyni, podziwiali, robili zdjęcia, nagle przeszła koło nich grupka składająca się z czterech osób. Mężczyzna i kobieta w wieku może 40 lat, chłopak i dziewczyna wyglądająca na 13 lat. Chłopak popatrzył na Martinę i mrugnął do niej. Dziewczynę to bardzo zdziwiło. Nagle rozpoznała w nim Iana, tego, który pomylił rano pokoje. Udawała,że nic się nie stało i odwróciła się przodem do przewodnika, który właśnie opisywał ołtarz bazyliki.
Stanęli na Passeig de Grácia 92 przed ogromną kamienicą.
- Również Secesja, i również Antoni Gaudi. - obwieścił przewodnik. - 1906-1910.
- Zamieszkana czy zabytek? - zaciekawiła się Alice.
- Oczywiście,że zamieszkana! - uśmiechnął się mężczyzna. - Toż to zaszczyt mieszkać w takim budynku, w takim otoczeniu!
- Skąd pan wiedział? - przewodnik wcale się nie zdziwł.
- Gdzieś o niej słyszałem. - odpowiedział spokojnie.
Martina i Jamie stanęli przed obiektywem Alice i robiąc głupie miny pozowali do zdjęć.
Przewodnik zabrał ich w jeszcze jedno miejsce, przeznaczone do zwiedzania na ten pierwszy dzień.
Była to świątynia Barri Gótic.
Carter był nią szczególnie zachwycony. Niemniej spodobało mu się wewnątrz.
Pożegnali się z przewodnikiem pod hotelem ANDANTE. Alice przyniosła więcej gotówki i z dumą obwieściła:
- A teraz idziemy na zakupy!
- Możesz sobie pomarzyć! - zaprotestował Carter. - Idziemy obczaić basen na dachu! Alice, która zawsze potrafiła wybrnąć z sytuacji, znalazła rozwiązanie.
- Ty zabierzesz Jamiego i pójdziecie "obczaić basen na dachu", a ja i Martina pójdziemy na zakupy! Nie można chodzić w Holenderskich ciuchach po barcelońskich ulicach! - stwierdziła.
***
Martina trzęsła się z radości. Uśmiech nie schodził jej z twarzy. Porzuciła myśl "skąd pieniądze na to wszystko?" i zdecydowała się korzystać ile wlezie. W radosnych podskokach podążała krok w krok za Alice świetnie się przy tym bawiąc.
- Dobra, mała, gdzie najpierw? - zapytała gdy stanęły na pierwszym skrzyżowaniu.
- Jeśli pytasz do którego miejsca najpierw, to do fryzjera, a jeśli pytasz, którędy, to ja również nie wiem - zaświergotała rozradowana. Zignorowała zwrot "mała" , nie chcąc psuć humoru, ani sobie ani przyjaciółce.
- Bajecznie, kochana! - zaśmiała się Alice. - ¿Dónde está el barbero más cercano?* -zapytała przechodzącą koło nich dziewczynę ubraną w wiśniową sukienkę do kolan.
- Barber es dos calles de distancia** - odparła nieznajoma z uśmiechem wskazując palcem niewidoczny punkt przed nimi.
- Umiesz hiszpański? - szczerze zdziwiła się szesnastolatka.
- Umiem - przyznała z dumą Alice - Ty też niebawem się nauczysz. - Martina nie wiedziała,że to zdanie miało dwa znaczenia.
- Fryzjer... - rozejrzała się Alice. - Dwie ulice dalej, śmiało! - żwawym krokiem przeszła przez ulicę, ciągnąć za sobą Martinę.
- Skoro jesteśmy w Barcelonie to i fryzurę wypadałoby zmienić, co najmniej poprawić - mrugnęła do niej Martina.
- To co robimy z twoimi włosami? - zapytała nie patrząc na nią Alice.
- Poprawiamy końcówki i i dodajemy więcej koloru! - rozradowana nastolatka rozłożyła szeroko ramiona.
- Carter mnie zabije... Ale co tam! Raz się żyje! Zwłaszcza w Barcelonie - roześmiała się dwudziestolatka.
- A ty?
- A ja? Może pociemnić? Nie za jaskrawy ten kolor?
- Nieee.. Jest odpowiedni... - przyznała Martina.
***
Wychodząc od fryzjera, wydając masę pieniędzy, dziewczyny były nie tylko bardzo zadowolone, ale też wyglądały naprawdę wyjątkowo. Martina miała bardziej trwałe, widoczne i wyraźniejsze fioletowe końcówki i lekko pofarbowane na ciemny brąz włosy, tak dla efektu. Dodatkowo były wymodelowane.
Alice stwierdziła,że jej naturalny rudy kolor jej się podoba i fryzjer jedynie postrzępił jej włosy i również elegancko ułożył. Z takimi fryzurami śmiało mogły paradować po hiszpańskich centrach handlowych z wysoko uniesioną głową. Nazwy sklepów były nieznane,ale niezwykle przyciągające wystawy robiły swoje. Alice rzucała pieniędzmi na prawo i lewo zupełnie się tym nie przejmując. Łącznie odwiedziły 6 sklepów z ubraniami, 2 z butami, kilka butików z biżuterią i kosmetykami i oczywiście nieodłączny MaCDonald. Ostatni sklep był wyjątkowy. Zwłaszcza przebieralnie. Drzwi do nich były automatyczne,po lewej stronie świeciło się zielone lub czerwone światełko w zależności od tego czy była zajęty, a gdy przebywająca w niej osoba chciała wyjść wystarczyło dotknął całą dłonią powierzchni drzwi. W drzwiach mieścił się kwadratowy otwór, który zamykał się na czarne pół-drzwiczki. Przez otwór ciągnął się metalowy drążek. Kiedy klient decydował się na zakup np. sukienki wieszał ją na drążku, wpisywał w malutkie pole swoje imię i nazwisko po czym zakupiona rzecz leciała przez drążek do kasy czekając na właściciela, który mógł dalej szukać ubrań dla siebie. Dziewczyny były tym jednocześnie zachwycone jak i zdumione. W rezultacie,opuszczając ostatni sklep Martina wyglądała w ten sposób:
Alice też prezentowała się niczego sobie. Jej wadą była lekka wybredność, więc wybranie dla niej rzeczy, w których odważyłaby się wyjść na hiszpańskie ulice trwało, co prawda godzinami :
Alice i Martina kupiły sobie stylowe, jeansowe plecaki, które były ostatnim krzykiem mody barcelońskiej. Dodatkowo Martina kupiła podobny plecak Jo, która bez wątpienia wykupiłaby z tego właśnie sklepu nie wszystkie "stylowe plecaczki", ale też i resztę ubrań.
Poza tym, obie turystki dźwigały całe mnóstwo toreb pełnych nowych zdobyczy i co kilka minut spotykały bardzo dobrze wychowanych młodzieńców, którzy oferowali pomoc w ich niesieniu.
Dwudziestolatka nie zastanawiała się długo i według własnego upodobania wrzucała do torby wszystko co wpadło jej w oko :
Martina z podziwem patrzyła na co decyduje się jej przyjaciółka i nie chcąc zostać w tyle,wybrała dla siebie wymarzone koszulki i jeansy, oraz wypatrzywszy na jednym z wieszaków koszulkę z napisem "ALWEYS" i znakiem Insygniów Śmierci, bez zastanowienia wzięła ją także z myślą o Lisie.
W Torbach Martiny znajdowały się :
Nie mogła powstrzymać się przed kupnem koszulki Barcelony. Wychodząc ze sklepu, obładowane torbami, wpadły na drobną, na krótko obciętą blondynkę.
- Bardzo przepraszam! Nic ci się nie stało? - zapytała Martina rzucając torby na ziemię i nachylając się nad siedzącą na ziemi dziewczyną.
- Martina? - zapytała patrząc z zaciekawieniem w jej głębokie, miedziane oczy.
- Rita?! To naprawdę ty?! - Martina uradowana złapała odruchowo dziewczynę za ręce.
Rita Skeeter, blond włosa szesnastolatka chodziła z Martiną do pierwszej i drugiej klasy gimnazjum. Przez ten czas bardzo się zaprzyjaźniły. Bywało,że Martina spędzała więcej czasu z Ritą niż resztą paczki. Rozumiały się znakomicie i były bardzo podobne. Po wakacjach, przed trzecią gimnazjum Rita dowiedziała się,że wyjeżdża do Barcelony, gdyż zmarła jej babcia i rodzicie musieli zająć się dziadkiem dziewczyny, a poza tym jej matka miała tam lepsze warunki do pracy. Martina nigdy nie uwierzyłaby,że spotka Ritę w ogromnej Barcelonie. To było szczerze niemożliwe. Teraz, kiedy po przykrej rozłące bliskie przyjaciółki spotkały się na nowo, gorące uczucie odżyło i rzuciły się sobie w ramiona.
- Kochana! Co ty tu robisz? - zdziwiła się Rita.n- Niegdyś nie przypuszczałam,że będziesz w Barcelonie! A co dopiero,że spotkamy się w Barcelonie! Tęskniłam
- Ja też siostro! Jak dobrze znowu mieć cię dla siebie! - Martina wtuliła twarz w miękką sukienkę Rity. - Gdzie mieszkasz?
- Jak to? Nie wiesz? Moja mama jest właścicielką takiego wielkiego, luksusowego hotelu ANDANTE od ponad pół roku! - Martina zbladła, Alice natomiast zaśmiała się cicho za nimi.
- Rito, my tam właśnie mieszamy przez dwa tygodnie...
-Naprawdę? Och, jak cudownie! - Rita z radości zaczęła potrząsać dawno nie widzianą przyjaciółką. - Chodźcie! Pomogę wam to Wszystko zanieść! Zaszalałyście dziewczyny! - Rita znała Alice i zaraz po przywitaniu się z nią z wielką chęcią sięgnęła po część toreb z zakupami i bez oglądania się pomaszerowała przed siebie, a buzia jej się nie zamykała.
***
Rita popijając oranżadę z lodem właśnie kończyła opowieść o swojej nowej szkole, kiedy dotarli pod hotel. Zostawiły zakupy, pośpiesznie się przebrały i postanowiły dołączyć do Cartera i Jamiego, którzy w najlepsze korzystali z basenu hotelowego. Wchodząc na dach, Martina rozejrzała się i uderzył ją mocny zapach chloru i brzoskwiń... To zapewne jakieś
odświeżacze powierza. Widok był nieziemski,a zabawa wodna kusiła i zapraszała. Dziewczyna rozejrzała się za bratem i Jamiem i wtedy zobaczyła Iana. Wylegiwał się na leżaku, koło siebie miał stolik z drinkiem i sałatką owocową. Zauważył ją, może z powodu widocznych końcówek, a może z powodu bijącej od niej w tej chwili radości i szczęścia. Martina usłyszała głośny "plusk" i już po chwili Rita wylądowała w ramionach Cartera, by i z nim przywitać się po długim czasie nie widzenia się. Gdzie Jamie? Woda była tak przezroczysta i czysta,że Martina bez trudu dostrzegła wątłą sylwetkę chłopca trzepoczącego się pod wodą. Jamie pływał. Jamie pływał?! Czy Jamie umie pływać?! Czy on się aby nie topi?! Nie! Już po chwili Jamie z triumfalnym uśmiechem, zadowolony,że udało mu się nabrać przyjaciółkę. Jamie nauczył się pływać.
- Jestem tak dobrym pływaniem,ze umiem nawet udawać,że się topię! - obwieścił wszystkim wkoło.
- "Jesteś tak kiepskim pływaniem,że ludzie patrząc na ciebie nie wiedzą, czy pływasz,czy się topisz" - pomyślała Martina.
Alice i Martinie bardzo się basen spodobał i świetna zabawa nie miała końca.
Wychodząc z basenu wszyscy mieli dobre humory, ale byli trochę głodni i zmęczeni i wszyscy z niecierpliwością oczekiwali na pyszny obiad Alice i Pani Skeeter.
Ian zatrzymał Martinę gdy wychodziła na klatkę schodową.
- Nie unikaj mnie... - zaczął - Chcę cię lepiej poznać. Jesteś najpiękniejszą dziewczyną jaką kiedykolwiek poznałem. Mam nadzieję,że twoje wnętrze jest równie piękne... - szepnął i spojrzał dziewczynie w oczy. Potem odszedł, nie czekając ani Martina coś powie, ani zanim wyszarpnie mu ramie z ucisku ręki.
- "Twoje wnętrze jest równie piękne" - zastanawiała się Martina - "Moje flaki i wątroba są piękne?!" - pomyślała, nie biorąc ani trochę na poważnie zalotnych i jakże romantycznych słów chłopaka.
***
Tak wiem! Zepsułam bardzo romantyczny moment xD Co ja zrobiłam?! To nie było w planach uwierzcie...
Jest godzina... 23.30, rozdział jest skończony, dożynki pewnie niedługo też... Czuję się spełniona...
* ¿Dónde está el barbero más cercano? - Gdzie jest najbliższy fryzjer?
**Barber es dos calles de distancia - Fryzjer to dwie ulice dalej.
Język hiszpański, przetłumaczono za pomocą translate google.
***
